De Tweede Ronde. Jaargang 6
(1985)– [tijdschrift] Tweede Ronde, De–
[pagina 183]
| |
Vertaalde poëzie![]()
Dante, door Pietro Poletti
| |
[pagina 184]
| |
Zes gedichten
| |
Конецголо как уголь: есть существует
не разговор не беседа а крик
в явленной нам пустоте
где только два признака жизни -
крик и кричащий
и если и здесь предусмотрен конец
то пусть это будет далеким простым
или стеклами старых нерадостных окон
или потемневшей стеной
маленького дома
Конец пустоты Начало
убежища и укрытия
| |
[Nederlands] | |
[pagina 185]
| |
en de weg door de kreet afgelegd is bekend:
in zijn bron verliest zich de mens
langzaam leeglopend in zich
en al samenvloeiend met stilte
maar laat deze kreet
door een afgezonderde kracht
doordringen tot het eind van het lege
dwars door vonkende deeltjes van lucht
zonder zich ook daaraan te hechten
zijn heelheid bewarend
door recht op oereigen kwelling
en laat hem zo blijven hangen
aan ruiten van wildvreemde ramen
en - daar als zijn spiegelbeeld op blijven dreunen
tot ze hem overstemmen
met een kreet een antwoord van binnen
(1956) | |
[Russisch]а путь совершаемый криком известен:
в истоке теряет себя человек
опустошаясь в себе постепенно
и сливаясь уже с тишиной
но пусть этот крик
обособленной силой
пройдет до конца пустоты
сквозь частицы искрящиеся воздуха
не притянувшись и к ним
цельность свою сохраняя
правом особенной муки
и пусть остановится
на стеклах чужого окна
и - гудит оставаясь при нем как его отраженье
пока его не заглушат
ответным криком изнутри
1956 | |
[pagina 186]
| |
Geoormerkte winterIn dubbelvorm van wit en licht
lag het land uit te rusten
de oorzaak was het donker achter de tafel
en zichzelf ten gerieve stilte scheppend
schonk het die weg niet wetend waar en aan wie
en god kwam zijn eigen bestaan nader
en stond ons al toe
naar zijn raadsels te tasten
en soms schertsend gaf hij ons
het leven terug
wat koud geworden
en weer begrijpelijk
(1960) | |
AfscheidswoordO, ik zie je als licht in een sinaasappel,
wanneer die wordt opengesneden,
jouw stilte bracht uit de verte al
gloed in je pupillen nog voor de aanraking ermee,
alsof jij in het zien
je pupillen voor was -
daar, in de diepte -
in het hete en rode.
Alsof jij met je schouders en hals
aan mijn schouders verklaarde
waar dicht in de buurt de scheiding lag,
maar was dit soms kwetsend
als het iets was
| |
ПрощальноеО, вижу тебя я, как свет в апельсине,
когда его режут,
твоя тишина освещала зрачки
издали, еще не коснувшись,
словно ты видела
еще до зрачков -
там, в глубине -
в горячем и красном.
Как будто плечами и шеей
плечам ты моим объясняла,
где в близости есть расхожденье,
но было ли это обидно,
когда это было
| |
[pagina 187]
| |
stiller dan schouders, stiller dan hals
en stiller dan hand.
En, als open tuimelraampjes, vielen mij
al jouw troetelnaampjes weer in
die alleen ik heb gekend en die
zijn blijven liggen als sneeuw
achter de poort van het gevang
stiller dan dood en stiller dan jij
(1960) | |
[Russisch]тише плеч, тише шеи
и тише руки.
И мне, как открытые форточки, запоминались
все детские твои имена,
их знал только я, и остались они,
как снег по ту сторону
тюремных ворот -
тише смерти и тише тебя.
1960 | |
Asters op tafelingesneden en lichtelijk deinend
frontale botsing van ‘straling’ op ‘streling’
als ‘ijzer’ uit zeker boek op een herfstige ochtend
wit op het blad en terstond - herfstachtig veld,
paden, poort, en het dorp;
maar het wit in gedachten: verder dan ik, achter mijn rug,
even sneeuwverstuivingen strelend
wordt hier niet gezien, wel geweten;
hier, als onder een wolk een tak
die de zomer doorbracht op het dak van een spoorwagon
onverhoeds helder en goed
als scholen er in de brekingen
roerselen uit de jeugd van een meisje
in de hoek van de waterlijn
(1962) | |
Астры на столесрезая, каеаясь слегка,
как столкнутся сейчас ‘озаря - сизари’,
как ‘железо’ из книги в осеннее утро
на белой странице, и сразу - осеннее поле,
тропинки, ворота, село;
а белое в памяти: дальше меня, за спиной, чуть касаясь сугробов,
здесь не увидим, но знаем;
здесь, как под облаком ветка, проведшая лето на крыше вагона,
врасплох хорошо и светло,
словно прячут частями
движенья девичьего детства
в углу водолинии
1962 | |
[pagina 188]
| |
Juan Miró - Zeepbellen van klinkersen daar achter het getekende Geel
slaap ik en zeg ‘slaap benen’ zeg ‘slaap armen’
en de klinkers A en E en opnieuw A
zweven stralend in centrales van zeepbellen
uit speeksel van goud - uit een lispelende mond! -
vliegen dwars door het Geel en laten gaten achter
en het is koud en ik word wakker
(1969) | |
Хуану миро: пузыри гласныхи вот за Желтым нарисованным
я сплю и ‘спите ноги - говорю - и спите руки’
и гласные И раз и Е и О и снова И
летят сияя в центрах пузырей
из золотой слюны - из шепчущего рта! -
летят сквозь Желтое и дыры оставляют
и холодно и просыпаюсь
24 января 1969 | |
|